Soms heb je dat een verhaal je diep raakt. Dat had ik met het verhaal van Bosco, een vader uit Burundi.

Door: Aafke Lamberink

In was bezig met het vertalen en redigeren van de halfjaarlijkse rapportage van het project van partnerorganisatie Help Channel Burundi voor Nederlandse gevers. Daarin las over ik de moeilijke omstandigheden in het gebied waar Bosco woont. In maart is er een malaria-epidemie uitgebroken. Alsof dat niet al genoeg is zijn de voedselprijzen ook nog eens gestegen en omdat de meeste gezinnen door hun voorraden heen zijn, betekent dit nog minder voedselzekerheid. Door een tekort aan brandstof is het voor de veldmedewerkers lastig om de vaak afgelegen projectdorpen te bezoeken. 

Met dat in mijn achterhoofd las ik het verhaal van Bosco. Een vader die zo graag voor zijn gezin wou zorgen, maar in zijn eer gekrenkt werd omdat hij het simpelweg niet voor elkaar kreeg om zijn kinderen eten te geven. Toen de kans kwam om lid te worden van een zelfhulpgroep, greep hij die met beide handen aan… en wat heeft hij veel kunnen veranderen. Wat een onvoorstelbare veerkracht laat deze vader zien! 

Pain is real, but so is hope

Ik heb zijn verhaal vrij letterlijk vertaald, omdat juist die ‘gewone’ manier waarop hij vertelt over het grote wonder in zijn leven mij enorm heeft geraakt. Het daardoor een vrij lang verhaal, maar ik wil je vragen om de moeite te nemen om het te lezen en met mij mee te voelen dat hoop soms zo klein en tegelijkertijd zo groot kan zijn!

Het verhaal van Bosco

Bosco, vader van 4 kinderen, had het gevoel niet langer meer hoofd van het gezin te zijn toen hij er niet voor kon zorgen dat iedereen kreeg wat hij nodig had. “Ik keek hulpeloos toe hoe mijn kinderen één of twee dagen achter elkaar geen eten hadden en als er wel wat was ze maar één keer per dag iets te eten konden krijgen. Als ze ziek werden konden we niets doen, we waren afhankelijk van anderen die ons soms wat medicijnen gaven.

Tijdens een bijeenkomst met ons dorpshoofd, vertelden de medewerkers van Help Channel Burundi hoe we onszelf kunnen ontwikkelen. Ze gaven het voorbeeld van een zelfhulpgroep in een naburig dorp. Omdat we in dezelfde gemeenschap leven, hadden we allemaal gezien hoe de leden van de groep vooruit waren gegaan. Dat voorbeeld motiveerde ons om een eigen groep te vormen. We hebben de groep Dufatenemunda genoemd. Dat betekent: we bundelen onze krachten en werken samen.”

De groep werd door Help Channel getraind in de spaar-/leenmethode. Bosco heeft daar profijt van. “Door de grote armoede waarin ik leefde, kon niemand in de gemeenschap mij een lening geven. Zelfs niet als het om een klein bedrag ging als 10,000 BIF (€5). Maar door het sparen in de groep, kon ik alsnog geld lenen. Daardoor kon ik een klein bedrijfje opstarten in palmolie. Ik kon een verwerkingsmachine kopen, waarmee ik olie uit palmzaden haal. De olie verkoop ik.”

Bosco heeft ook een lening gevraagd om te kunnen beginnen met het fokken van biggen. “Ik zag bij de zelfhulpgroep uit een naburig dorp, hoe zij een manier van varkenshouden hadden geleerd waarbij ze varkens op kleine stukken land konden houden, zonder andere dorpsbewoners tot last te zijn. Ik vroeg de groep om een lening van 100,000 BIF (€50) en investeerde dat. Ik kocht twee varkens voor €45 en daarnaast een hok van €5, dezelfde als die de andere zelfhulpgroep ook gebruikt.

De landbouwactiviteiten die hij samen met de groepsleden doet, brachten hem ook veel op. “Ik plantte rijst op een stuk land, iets wat me normaal €60 zou kosten. Doordat ik het samen met de groep de3ed hoefde ik maar €27 te gebruiken. Ik heb meer dan 700 kilo rijst geoogst en hoef niet meer bezorgd te zijn dat mijn kinderen naar bed moeten zonder eten in hun buik”

Zijn oudste dochter Alimana, ging twee jaar geleden van school, omdat haar vader geen geld had om haar onderwijs te betalen. Alimana heeft er goede hoop op dat ze straks een vaktraining in naaien kan volgen, zodat ze straks ondanks haar gebrek aan opleiding toch een inkomen kan verdienen. Haar vader kan haar nu ondersteunen. Alimana: “De overheid gaat straks een trainingscentrum openen en neemt studenten aan. Ik wil daarnaartoe en leren naaien, mijn vader heeft me beloofd me te helpen.”

Bosco droomt ervan om straks een machine te kopen om maïs en cassave te malen om zijn inkomsten te vergroten. “Mijn vrouw en andere vrouwen uit dorp moeten lange afstanden lopen om cassave en maïs te kunnen malen. De machines die daarvoor gebruikt worden zijn er niet in ons dorp. Dat lijkt me een gat in de markt. Ik kan mensen bij mij laten malen en ik kan zelfs het afval gebruiken om mijn varkens eten te geven.

Bosco besluit zijn verhaal met het uiten van zijn dank voor de positieve uitwerking die de Dufantenemunda- zelfhulpgroep op zijn leven heeft. “Vanaf het moment dat ik bij de groep kwam, zijn de groepsleden als familie voor mij. Er zijn mensen met wie ik mijn problemen kan delen en ze veroordelen me niet, maar helpen me juist om de problemen te overkomen. Nu ben ik gerespecteerd in mijn gemeenschap en in mijn gezin omdat ik mijn gezin alles kan geven wat ik nodig heb. Ik ben er vast van overtuigd dat groepen als die van ons eraan bijdragen dat onze gemeenschap zich snel kan ontwikkelen. Lang leve de Dufatanemunda- groep, lang leve Help Channel en lang leve alle mensen die dit project mogelijk maken!”

 

Bosco bij de zakken rijst die hij oogstte. 

 

Alimana, het oudste kind van Bosco bij de Tippy-Tap (handwassysteem) die bij het huis gemaakt is. 

Bosco voert zijn varken


Terug naar overzicht