
Nieuws uit de dorpsprogramma’s!
Een gezin waar de vrede terug is gekeerd, kinderen die zich weer zelfverzekerd en gezien voelen en het grootste verjaardagsfeest ooit: wat zijn er afgelopen jaar mooie dingen gebeurd in onze programma’s! Elk jaar ontvangen sponsors en donateurs een nieuwsbrief uit het dorpsprogramma dat ze steunen. Een paar van de verhalen delen we ook graag op deze plek:

'Ik voel me thuis weer gelukkig'
De eerste jaren van het leven van Mercy (8 jaar) uit Napak, Oeganda waren niet altijd makkelijk. Er was niet altijd eten, haar ouders hadden weinig tijd voor haar en daardoor vond ze het lastig om zich op school goed te concentreren.
Inmiddels vindt Mercy het heerlijk om thuis te zijn. Haar ouders volgen trainingen over positief ouderschap en besteden nu veel meer aandacht aan hun kinderen. “Mijn moeder maakt eten voor me als ik uit school kom en mijn vader zorgt ervoor dat ik schone kleren heb”, vertelt Mercy. “Hij kocht zelfs een schrift en een potlood voordat het schooljaar begon.”
Mercy merkt het verschil iedere dag: “Ik voel me geliefd en mijn ouders zorgen goed voor mij. Daardoor ben ik thuis én op school veel gelukkiger.”

Van angst naar zelfvertrouwen
“Mijn naam is Reshma. Ik ben veertien jaar oud en droom van een andere toekomst dan mijn zussen, die al jong zijn getrouwd. Lange tijd leek deze droom geen werkelijkheid te worden, want ik had moeite met school. Vooral met wiskunde, maar vragen stellen durfde ik niet. Toen ik naar het kindcentrum ging, veranderde dit. Hier leerden ze me op een eenvoudige, vriendelijke manier wiskunde beter te begrijpen. Ik merkte dat ik me zekerder ging voelen en vragen ging stellen. Met steun van mijn ouders en het kindcentrum bereidde ik me voor op een belangrijke toets en ik behaalde een uitstekend resultaat! Nu voel ik me zelfverzekerd; ik wil verder met leren en durf ik weer te dromen over de toekomst.”

Groot feest in India!
1.402 kinderen vierden hun grootste verjaardagsfeestje ooit! Waar het in Gajapati niet gebruikelijk is om je verjaardag te vieren, organiseerden we dit jaar de gelegenheid voor kinderen uit 25 dorpen om dit samen met hun familie, vrienden en buren wel te doen. Heel veel mensen hielpen mee bij de versiering, het klaarzetten van stoelen, muziek maken en bij het begeleiden van spelletjes. Ouders trakteerden hun kinderen op snoepgoed of nieuwe kleren en zagen hun kinderen genieten. Kortom: een heel bijzonder moment voor iedereen.

'Hij leert ons nieuwe liedjes'
Clovis is drie jaar en gaat sinds kort naar de peuter-/kleuterschool in Butaganzwa, Burundi. Zijn moeder Marie ziet iedere dag hoeveel plezier hij daar heeft. “Vroeger was hij erg stil”, vertelt ze. “Nu zingt hij de hele dag liedjes die hij op school heeft geleerd.”
Op school leert Clovis spelenderwijs tellen, tekenen en samenwerken met andere kinderen. Thuis laat hij trots zien wat hij heeft geleerd. “Soms leert hij ons zelfs nieuwe liedjes”, zegt zijn moeder lachend.
Voordat de peuter-/kleuterschool opende, nam Marie haar zoon vaak mee naar het land of was ze ongerust als ze hem thuis moest laten. Nu weet ze dat Clovis iedere dag op een veilige plek kan spelen en leren. Daardoor kan zij met een gerust hart werken, terwijl Clovis zich verder ontwikkelt.

Van hongerig naar hoopvol
“Mijn naam is John en ik ben tien jaar. Voor mijn ouders lid werden van een zelfhulpgroep, hadden we het moeilijk thuis. Er was te weinig te eten, ik kon vaak niet naar school en ik maakte me zorgen over de toekomst. Maar toen kregen mijn ouders les in hoe ze op een andere manier groenten kunnen verbouwen en hoe we samen plannen kunnen maken voor de toekomst. Nu hebben we genoeg te eten en schoon water en maken mijn ouders zich geen zorgen meer over geld. Ik ben blij, want ik hoef me geen zorgen meer te maken over eten zoals eerst. Ik hoop dat mijn ouders voor school kunnen blijven betalen zodat ik naar school kan blijven gaan.”

Heel India is trots op Lalramsuok
Hij was nog maar een kind toen de Indiase Lalramsuok (nu 16 jaar) ernstig ziek werd en verlamd raakte. Over de jaren leerde hij weer lopen, maar één been bleef moeilijk bewegen. Lalramsuok had moeite met school en werd ingeschreven bij het kindcentrum. Hier maakte hij vrienden en nam hij deel aan activiteiten. Vooral tijdens het sporten voelde hij zich sterk en deel van de groep. In de jaren die volgden werd Lalramsuok zó goed, dat hij geselecteerd werd voor professionele training. En dit is niet zonder resultaat: Lalramsuok werd eerste in een nationale wielerwedstrijd en deed in 2025 mee aan een groot sporttoernooi in Dubai. Daar won hij namens India een gouden medaille in speerwerpen en brons met discuswerpen. En zijn droom nu? De Paralympische Spelen 2028 in de Verenigde Staten! Het mag duidelijk zijn: Lalramsuok is een grote inspiratiebron voor kinderen zoals hij!




