‘Sara, opstaan!’ Slaperig draait Sara zich om: wat was dat? ‘Nu, lieverd, anders kom je te laat.’ Sara doet één oog open. Haar moeder staat naast haar bed.

‘Gauw aankleden, je jurk ligt daar al klaar,’ zegt ze, en wijst naar de stoel in de hoek van de kamer. ‘Wat wil je op je brood?’ Langzaam komt Sara overeind, dat is ook zo: vandaag komt de fotograaf op school. Net als een paar anderen uit de klas is zij uitgekozen om op de foto te gaan. ‘Euh, doe maar hagelslag,’ mompelt Sara en stapt haar bed uit. Ze pakt de jurk van de stoel. Zacht streelt ze de mooie roze stof. Normaal mag ze deze niet aan naar school, maar vandaag wel. ‘Opschieten hè?!’ zegt haar moeder terwijl ze naar beneden loopt.

Sara schuift aan de keukentafel, waar haar ontbijt al klaarstaat. Snel propt ze de boterham naar binnen; nog vijf minuten voordat haar vriendin Emma op de stoep staat. Elke dag fietsen ze samen naar school en vooral vandaag mag ze niet te laat komen! Gauw poetst ze haar tanden en schiet in haar jas. ‘Hier is je rugtas. Tot vanmiddag, lieve Saar.’ Haar moeder geeft haar een kus op haar haren, waarna Sara de deur uitstapt. ‘Doei, mam,’ zegt Sara. ‘Wel lachen hè!’ roept haar moeder terwijl de meiden al wegfietsen. Na een ochtend rekenen en taal klapt de juf in haar handen: ‘Tijd voor de foto’s!’ Toen Sara buiten speelde, had ze de fotograaf al in het gymlokaal gezien. Samen met een paar andere kinderen loopt ze er naartoe. Al snel is Sara aan de beurt. ‘Ga daar maar staan,’ wijst de fotograaf naar het scherm dat voor het wandrek staat. Wat onwennig staat Sara voor de camera terwijl ze nerveus een onzichtbaar pluisje van haar jurk plukt. ‘Een klein stapje naar voren… even lachen… ja, zo gaat het goed!’ De camera flitst en Sara knippert met haar ogen. Was dat het? Ze hoopt maar dat ze haar ogen niet dicht heeft. ‘Volgende!’ roept de fotograaf.

Als Sara ’s middags thuiskomt, zit haar moeder al op haar te wachten met een kop thee. ‘En, hoe ging het?’ Sara gaat op de bank zitten. ‘Wel goed, denk ik,’ antwoordt ze. Het is een paar dagen later als Sara tv zit te kijken. Ze ziet de postbode aankomen en zwaait vriendelijk. De post ploft op de mat. Sara staat op en loopt achter Boef de hond aan die al naar de deur rent. Kwispelend blijft Boef staan snuffelen aan een grote roze envelop op de mat. Hè, is dat nou haar naam die daar staat? Sara huppelt terug naar de woonkamer: ‘Kijk pap, deze is voor mij!’ Haar vader kijkt op van zijn krant. ‘Nou, maak maar gauw open dan.’ Sara’s kleine broertje Bram laat de trein vallen waarmee hij aan het spelen is. ‘Bram ook kijken?’ vraagt hij. Voorzichtig peutert Sara de envelop open. Ze haalt de brief eruit en leest voor wat in sierlijke letters staat geschreven:

Lieve Sara,

Hoe gaat het met je? Doe je goed je best op school? Met ons gaat het goed. We zijn op vakantie geweest naar het strand. Wat stond je mooi op de foto! Die roze jurk is vast je lievelingsjurk. Dit cadeautje is voor jou. We hopen dat je het leuk vindt! We bidden voor je.

Heel veel liefs, je papa en mama

PS: We kijken erg uit naar onze ontmoeting aanstaande zaterdag! Jij ook?

‘Papa, hebben jullie dit geschreven?’ Sara kijkt haar vader bedenkelijk aan. ‘Nee,’ antwoordt haar vader, ‘deze mensen zijn jouw sponsors. Ze helpen ons en daar zijn we heel blij mee, maar wíj zijn jouw papa en mama.’ Nu begrijpt Sara het: de foto die laatst op school werd gemaakt, is dus naar deze mensen gestuurd. Sponsors, dat klinkt bijzonder en ook een beetje spannend. Hoe zal het zijn als ze op visite komen?

Er ligt een grote roze envelop op de mat...

Sara schudt de envelop leeg, er valt een klein pakje uit. Ze scheurt het papier eraf. ‘Wauw, een etui met prinsessenplaatjes!’ roept Sara enthousiast. Ze loopt vlug naar boven om haar kleurpotloden te halen. Beteuterd kijkt Bram haar na. ‘Ikke ook kadootje?’ vraagt hij aan zijn vader.

Het is zaterdagochtend en Sara wordt wakker van een zoemend geluid. Ze loopt naar beneden en ziet dat haar moeder druk aan het stofzuigen is, terwijl ze Bram aanspoort om zijn speelgoed op te ruimen. Sara’s zus Meike komt net binnen na een wandeling met Boef en gooit de riem op de grond in de gang. ‘Niks ervan. Opruimen die riem!’ zegt Sara’s moeder geïrriteerd. ‘Ik ruim niet voor niets op.’ Sara vraagt zich af wat er aan de hand is. ‘Waarom ben je zo druk, mama? Wat is er?’ ‘We krijgen straks bezoek!’ antwoordt haar moeder. ‘Doe je roze jurk maar weer aan.’ ‘Komen mijn sponsors vandaag?’ vraagt ze. Maar haar moeder heeft de stofzuiger al weer aangezet en hoort haar vraag niet meer.

Wanneer het gezin even later in de woonkamer zit, gaat de deurbel. Sara kijkt op. ‘Is dat het bezoek?’ ‘Doe de deur maar open,’ knikt haar vader, ‘ze komen voor jou’. Weifelend loopt Sara naar de gang. Hoe zouden ze eruit zien? Voorzichtig kijkt ze door het raam naar de man en de vrouw die bij de voordeur staan. De man is lang en heeft donker haar. De vrouw heeft een rode jas aan en kijkt een beetje zenuwachtig. Sara steekt aarzelend haar hand uit naar de deurknop, maar haar moeder doet de voordeur al open. ‘Ha, Sara, hier zijn we dan!’ zegt de man vrolijk. Hij heeft een groot cadeau in zijn handen. Sara is wel nieuwsgierig. Wat zou het zijn? ‘Geef ze eens een hand,’ spoort haar moeder haar aan. Aarzelend steekt Sara haar hand uit. ‘Dag, Sara,’ zegt de vrouw. Ze gaat op haar hurken zitten en strekt haar armen uit om Sara een knuffel te geven. Geschrokken deinst Sara terug en rent naar de woonkamer, terwijl haar moeder de bezoekers binnenlaat.

‘Welkom, kom zitten!’ begroet Sara’s vader hen en hij gebaart naar de bank. ‘Willen jullie koffie?’ vraagt Sara’s moeder. ‘Bedankt. Doe mij maar zwart,’ antwoordt de man. ‘Voor mij graag thee,’ zegt de vrouw. Sara heeft haar benen opgetrokken in de leunstoel. Haar blik glijdt van de mensen op de bank naar het cadeau dat op de grond staat. Dit zijn dus haar sponsors. Ze voelt zich bijzonder, maar ook een beetje ongemakkelijk. Terwijl haar moeder naar de keuken loopt, zegt de vrouw: ‘Kom eens naast ons zitten, Sara. We hebben wat voor je!’ Langzaam staat Sara op en gaat op het puntje van de bank zitten, tussen de mensen in. Met een brede glimlach zet de man het grote cadeau op haar schoot. ‘Dit is speciaal voor jou!’ Ze wil toch wel erg graag weten wat erin zit en maakt het plakband voorzichtig los. Bram kijkt met grote ogen toe. ‘Sara jarig?’ vraagt hij aan zijn zus Meike. Die trekt haar schouders op. ‘Weet ik veel,’ mompelt ze, terwijl ze het tafereel op de bank nauwlettend in de gaten houdt.

Het cadeaupapier glijdt op de grond en ineens ziet Sara wat het is: een tablet! Een brede lach breekt door op haar gezicht. ‘Kijk mam!’ houdt ze het cadeau omhoog. ‘Die wilde ik altijd al hebben!’ Haar moeder schuift wat ongemakkelijk heen en weer in haar stoel. ‘Heel mooi, schat,’ beaamt ze. Jaloers kijkt Meike toe; zo’n cadeau wil zij ook wel. Bram strekt zijn handjes er naar uit. ‘Afblijven!’ roept Sara. ‘Dit is alleen van mij.’ Teleurgesteld laat Bram zijn armen zakken… Meike loopt boos weg en gooit de deur met een klap achter zich dicht. Even is het stil. Verontschuldigend vraagt Sara’s moeder: ‘Wilt u nog wat koffie?’


Kwetsbare kinderen beschermd

Foto%20UBR%203.jpgLineke - Communicatieadviseur:
“Dit is natuurlijk maar een verhaal, maar als moeder kan ik me er goed in inleven. Wat zou ik me ongemakkelijk voelen als Sara mijn dochter was! Als haar sponsors op de stoep zouden staan met een cadeau wat ik haar nooit zou kunnen geven… Red een Kind begrijpt hoe mooi het is dat sponsors en sponsorkinderen betrokken op elkaar zijn. Maar ook hoe nauw het luistert dat je zuiver met die verhouding omgaat. Want net als elke vorm van hulp is sponsoring kwetsbaar. Sponsors kunnen het juiste zetje in de rug geven, maar ook onbedoeld een inbreuk zijn op de integriteit van een gezin. Mooi en terecht dat Red een Kind daar oog voor heeft!”

Je vindt dit verhaal ook in ons magazine Kind. Vraag 'm hier gratis aan!


Terug naar overzicht