“Een petticoat is lastig, met al die plooien.” De groep vrouwen om mij heen laat met grote enthousiasme hun werk zien: blouses, rokken, kinderjurkjes… De petticoats blijken onderrokken te zijn en niet van roze tule, zoals ik verwachtte. De blik van één van de vrouwen trekt mijn aandacht. Ze lacht oprecht, maar in haar ogen is een diepe pijn te zien. Ik vraag naar haar naam. “Preyasi”, zegt ze, “Ik ben 24 en heb drie kinderen. De oudste is negen.”

India, februari 2017 - Bezoek aan een naaitraining; een onderdeel van het dorpsprogramma. Het doel van de training is om vrouwen te leren zelf de armoede te ontgroeien.

Als de vrouwen weer aan het werk zijn en de rust wat is teruggekeerd, ga ik met Preyasi in een klein kamertje achter het naaiatelier zitten. Ze wil mij haar verhaal vertellen. Zodra ze gaat zitten op de stoel tegenover mij lijkt de energie uit haar weg te stromen. Haar ogen laten zo’n intens verdriet zien, dat ik even moet slikken voordat ik met haar begin te praten.

“Ik was veertien toen ik werd uitgehuwelijkt. Eigenlijk wilde ik niet trouwen, maar mijn vader dwong me. Mijn moeder ondersteunde hem, omdat ze niet anders kon.” Ze friemelt met haar handen aan haar sari als ze vertelt dat haar man 27 was toen ze trouwden en dat hij uit een erg arm gezin komt, waardoor ze nu zelfs geen fatsoenlijk huis hebben.

“Hij drinkt teveel en slaat mij elke dag.” Ze kan de tranen niet meer tegenhouden. ‘Het ergste vind ik dat ik niet naar mijn familie mag gaan. Ik kan mijn moeder niet zien. Ik voel me zo eenzaam! De kinderen hebben ook een hekel aan hun vader, maar we kunnen niet weg.’ Preyasi is naar de politie geweest om aangifte te doen. “Ze stuurden me terug. Zelfs bij de politie heeft een man altijd gelijk.”

Ze vertelt dat haar man niet weet dat ze hier is. Vanochtend is ze stiekem het huis uit geglipt terwijl hij zijn roes uitsliep. “Hij wil niet dat ik naar de naaicursus ga omdat hij denkt dat ik dan met andere mannen aanpap.” Ze kijkt me smekend aan. “Alsjeblieft! zeg niet tegen mijn man dat ik met je gepraat heb, vertel het aan niemand. Dan zal hij me nog harder slaan.”

Ik zie het verdriet en kwetsbaarheid van deze jonge vrouw en voel boosheid in mij opkomen. Wat ontzettend onrechtvaardig! Ik kan er niet over uit. En het ergste is dat Preyasi niet de enige moeder is die zo’n verhaal heeft…

Ik weet dat juist voor deze moeders en hun kinderen dit project er is, maar toch voel ik me machteloos. Wat zou ik graag deze vrouw nú willen helpen. Wat zou ik graag vandaag nog de armoede -en alle sociale problemen die daarbij horen- willen oplossen.

Ik ronde mijn opleiding af toen ik 24 was (nog maar vier jaar geleden). De wereld was vol kansen. Preyasi gaat stiekem naar een naaicursus. Een wereld van verschil met mijn leven, maar het is een begin. Door de cursus ontmoet ze andere vrouwen en wordt ze gezien. Ze praat over haar problemen en leert dat het ook anders kan.

Haar moeder heeft een naaimachine voor haar gekocht. Preyasi hoopt daarmee straks geld te kunnen verdienen, zodat haar kinderen naar school kunnen. Mijn gebed is dat ze daardoor straks onafhankelijk zijn; dat ook hun wereld straks vol kansen is.

Deze blog is geschreven door communicatiemedewerker Aafke 

Om de privacy van deze vrouw te beschermen is niet haar echte foto gebruikt en is er gekozen voor een fictieve naam.

Wil je vrouwen als Preyasi helpen om hun kinderen een toekomst te geven? Help mee!


Terug naar overzicht