Het is net opgehouden met regenen. Alhoewel de zon zich nog niet laat zien, lijkt de rest van de dag daardoor iets minder triest te worden.

Onder een boom ontwaar ik Nazim (38 jr) samen met zijn vrouw Zoubaida (27 jr) hun dochter Aia (3 jr) en hun 3 maanden oude zoon Achmed. Hij is ziek, heeft hoge koorts en is snipverkouden. Nazim en zijn vrouw maken zich ernstige zorgen of hij de tocht naar Duitsland zal overleven. Verstopt onder de twee dekens op grond naast hen, liggen oom Honey en tante Noura, ze zijn al oud maar wilden perse mee. Anders zouden zij als enigen van de familie in Syrië achterblijven, want de rest is dood. Vluchten was eigenlijk een sprong in het diepe, maar toch onontkoombaar geworden.

Nazim was werkeloos timmerman en met zijn gezin afkomstig uit Al Hasakah. Ze zijn inmiddels 16 dagen onderweg. Het grootste gedeelte van hun tocht hebben ze gelopen, een deel met paard en wagen, misschien een half uurtje met een rubberboot en vanuit Macedonië met de trein tot aan de grens met Servië.

Even wordt Zoubaida wakker, gelijk ontfermt ze zich over Achmed die naast haar ligt. Ze ziet er grauw en vermoeid uit, ze zegt dat ze zich niet lekker voelt, maar toch tovert ze, voordat ze haar hoofd weer neerlegt, een lachje op haar gezicht.

Nazim vertelt dat ze de vorige dag zijn aangekomen en het liefst naar Duitsland willen en anders naar Zweden. Waar het ligt weet hij niet...

Help mee en geef voor gevluchte gezinnen zoals dat van Nazim. 


Terug naar overzicht