Wat een trotse mannen en vrouwen. Je voelt de energie! Twekembe heet de zelfhulpgroep die ik samen met een collega bezocht. Dat betekent ‘laten we samenwerken’. De leden van de groep vergaderen elke twee weken onder de boom. Dat samenwerken heeft hen veel gebracht. Fred een van de mannen in de groep zegt: “We heb van het project geen geld gekregen, maar zijn zelf sterker geworden. Dat is een verandering die blijft!”

We zitten in de schaduw in een grote kring en om de beurt staan er mensen op om hun verhaal te vertellen. De groep heeft met elkaar een peuter-/kleuterschool opgericht. Victoria (voorzitter van de zelfhulpgroep) legt uit hoe ze voor elkaar hebben gekregen. “Toen we als zelfhulpgroep begonnen hebben we eerst onze problemen inzichtelijk gemaakt. We tekenden een kaart van het dorp in het zand en konden zo zien waar de scholen waren en waar de waterbronnen. Zo brachten we het hele dorp in kaart. We kwamen erachter dat de scholen te ver weg waren. Onze kinderen moesten in het donker van en naar school lopen en dat is gevaarlijk. We besloten dat dit het grootste probleem was in ons dorp en hebben dat als eerste aangepakt.”

Hoe ze dat hebben gedaan? Door de handen ineen te slaan. In de zelfhulpgroep spaarden ze samen geld. Elke week legde ieder groepslid geld in. Dat geld kon geleend worden voor persoonlijke investeringen: bijvoorbeeld voor de aanschaf van een geit voor het boerenbedrijf. Daarnaast deden ze ook een gezamenlijke investering: een school voor de jongste kinderen. Victoria: “We hebben zelf voor de materialen gezorgd die in ons dorp beschikbaar waren: stenen en zand. Via AEE, de lokale partnerorganisatie van Red een Kind, kregen we de materialen die er niet waren: dakplaten en cement. We hebben de school zelf gebouwd met deskundig advies van bouwkundigen. Nu hebben we twee lokalen. De leerkrachten zijn getraind en een oudercomité zorgt voor het bestuur van de school.”

Ik merk dat dit succes heel veel betekent voor de groep. Ze zijn zichtbaar trots. En met recht! Wat ongelooflijk stoer dat ze dit met elkaar opgezet hebben. Florence (op de groepsfoto voorste rij, derde van links)vertelt: “Ik ben heel erg blij met de steun aan jonge kinderen. Eerder was dat een probleem. Kinderen konden elkaar niet ontmoeten en daardoor konden ze minder goed belangrijke sociale vaardigheden ontwikkelen. Door de zelfhulpgroep is er nu een peuter-/kleuterschool, waar de kinderen samen al spelend dingen leren en muziek maken en dansen. Er zijn ook spelmaterialen beschikbaar gesteld, zodat kinderen zich goed kunnen vermaken. Mijn leven is veranderd. Ik ben heel dankbaar en trots. dat deze school er nu is.”

Als mijn collega en ik even later weer vertrekken worden we dansend uitgeleide gedaan. Ik word er vrolijk van. Hartelijk word ik uitgelachen als ik ook een danspasje waag. Het is duidelijk dat ik niet tegen deze swingende Oegandezen op kan… De groepsleden bedanken ons voor het project. Ik wil hen bedanken: want zij hebben het échte werk gedaan. Vanuit armoede en uitzichtloosheid met elkaar iets prachtigs opbouwen. Niet alleen voor henzelf, maar vooral ook voor hun kinderen. Daar kan ik nog wat van leren…!

 

IMG%201650.jpg       


Terug naar overzicht