Vandaag heb ik één ding geleerd: het terugbrengen van kindhuwelijken in dit land is een strijd. Kind voor kind, meisje voor meisje, moet worden bevochten. Daar kwam ik achter toen er vanmiddag iets heel naars en tegelijkertijd iets heel hoopgevends gebeurde.

De hele dag waren we al in touw geweest om verschillende mensen en comités in beeld te brengen die allemaal een schakel vormen in het terugdringen van kindhuwelijken. Zo waren we vanochtend in een radiostudio met een bereik van 3,5 miljoen mensen. Dag aan dag worden via dit station programma's uitgezonden met als doel om mensen in Malawi na te laten denken over culturele gewoontes die de rechten van kinderen schaden. Zoals kindhuwelijken dus. Wat een inspirerende ontmoeting! Wat gaaf om te zien hoe onze partnerorganisatie WACRAD samenwerkt met dit radiostation om heel veel mensen tegelijk te bereiken!

Daarna bezochten we twee verschillende comités die met hulp van Red een Kind en WACRAD in het leven zijn geroepen om kwetsbare kinderen te omringen, hun rechten te beschermen en de kansen op een betere toekomst voor hen te vergroten. Zo praatten we tijdens een enorme wolkbreuk (voor zover dat mogelijk was door het geraas van de regen op het ijzeren dak) met de leden van de Child Protection Committee, een soort raad van kinderbescherming. Ze vertelden hoe ze verschillende kinderen hadden teruggehaald uit een gedwongen huwelijk en sommigen van hen zelfs terug hadden weten te brengen naar de schoolbanken.
Met een hoofd vol indrukken en nieuwe inzichten liepen we aan het einde van de dag naar de auto om naar het hotel te gaan. Eén van de vriendinnen van een 15-jarig meisje dat we net hadden gefilmd, liep nog even op een van de maatschappelijk werkers af voor een kort praatje. Al hoofdschuddend en geagiteerd stapte de veldmedewerker in de auto. Terwijl we door grote plassen wegreden, werd duidelijk wat daar de reden van was: het meisje had hem verteld dat de 15-jarige dochter van één van de comitéleden was uitgehuwelijkt aan een 25-jarige jongen. Wat een desillusie! Hoe kan een man, een vader die een cruciale rol speelt als lid van een comité tégen praktijken als kindhuwelijken – een rolmodel bovendien- zijn eigen, minderjarige dochter uithuwelijken aan een tien jaar oudere man?! Dat bericht kwam keihard aan. Helemaal na alles wat we vandaag hadden gezien en gehoord en met het uitzichtloze verhaal van het 15-jarige meisje met haar zoontje dat we nét in beeld hadden gebracht nog vers op ons netvlies. Maar wat me bovenal raakte, was de maatschappelijk werker die voorin de auto maar met zijn hoofd bleef schudden, begon te schelden, zijn telefoon pakte en mensen begon te bellen: de voorzitter van het comité, collega’s en ik weet niet wie nog meer. Ik spreek geen Tumbuka, maar de verontwaardiging was in elke zin te voelen. Hij kón er maar niet over uit. ’I need action! Now!’ riep hij na een tijdje. En even later hoorde ik hem zeggen: ‘Als ik maandag weer bel, dan wil ik ik maar één ding horen: dat dit meisje weer veilig bij haar ouders thuis is.’ Die boosheid en gedrevenheid om dat ene meisje terug te halen, gaven me ondanks deze enorme tegenslag zo’n geweldig gevoel. Hier is een team aan het werk dat zich niet uit het veld laat slaan. Dat ondanks hobbels en tegenslagen doorgaat om kinderen hun rechten te gunnen. Deze stafmedewerkers doen dat recht vanuit hun hart, recht vanuit hun geloof in onze rechtvaardige God. Natuurlijk zullen er vervolgstappen komen. Hoe die er precies uitzien, laat ik graag aan het team van WACRAD over. Ik neem in elk geval deze les mee: het terugbrengen van kindhuwelijken is een strijd. Soms gaan we een flinke stap achteruit, maar daarna maken we weer twee stappen vooruit. Opgeven is geen optie.

Na die telefoontjes en een hele lange stilte, gaf de chauffeur een slinger aan de volumeknop van de radio, zodat de worship-liedjes die op de achtergrond hadden geklonken, door de auto galmden. Dat bracht ons enigszins tot bedaren. Vijf mannen en vrouwen - WACRAD én Red een Kind collega's - zongen het samen uit volle borst mee: ‘Jesus is the answer. Jesus is the answer.’

 

Lineke Mook - Communicatieadviseur schreef deze blog op donderdagavond in Malawi. 


Terug naar overzicht