Oud-sponsorkind John uit India kwam samen met zijn zoon en een kennis op ons kantoor in Zwolle. De nu zestigjarige man vertelde waarom hij ons kwam bezoeken: “Om mijn sponsor te bedanken!”

Door: Marit Holwerda

John vertelt over de manier waarop hij met Red een Kind in contact is gekomen. Hij wordt emotioneel als hij zijn thuissituatie benoemt. “We waren met vijf kinderen thuis en mijn vader was overleden. Mijn moeder probeerde rond te komen door groente te verkopen, maar we waren erg arm.” De situatie was uitzichtloos. Door de zondagschool raakte hij in contact met iemand die werkzaam was voor Bethel, de lokale partnerorganisatie van Red een Kind. Daar kreeg hij onderwijs en een thuis tot en met de middelbare school. Later heeft hij aan een bijbelschool gestudeerd, waarna hij terug kwam en trouwde. “Mijn vrouw woonde toen ook in het Bethelhuis. Zij heeft een lerarenopleiding gedaan en is lerares geworden.” Uit hun gearrangeerde huwelijk kwamen drie kinderen en vier kleinkinderen voort.

Hij legt zijn verhaal uit aan de hand van een Bijbelverhaal: de tien mensen met lepra die door God genezen worden. Van hen gaan negen verder op weg, zonder stil te staan bij wat er gebeurd is. “Ik ben als die ene persoon die naar Jezus teruggaat en Hem bedankt voor de genezing.” Hij heeft respect voor zijn sponsors en kwam naar Nederland om hen te bedanken voor de in- en output. “Ik heb mijn leven aan hen te danken.”

“Mijn kinderen hebben allemaal een goede baan,” vertelt John trots. En dat is wat hij ook wil doorgeven aan anderen: hoop op een betere toekomst. “Ik heb hulp gekregen van Nederlandse mensen en wil dat nu doorgeven aan kinderen.” Daarom is hij zelf een organisatie begonnen waarmee hij een school heeft gebouwd. Op de basisschool krijgen nu tweehonderd kinderen les op goed niveau. “Het is een christelijke school, maar er gaan ook hindoes en moslims naartoe,” legt hij uit. Zijn zoon vult aan: “Het is de enige Engelse school in de omgeving, dus daarom sturen ouders hun kinderen er graag heen.” Johns droom is de school uitbreiden, zodat ook de hogere klassen les kunnen krijgen. Als dat lukt, wil hij een middelbare school bouwen. “Ik wil graag dat ze de wereld onder ogen komen. Deze kinderen zijn de dokters, ingenieurs en docenten van de toekomst. Zij kunnen een verschil maken, zoals Red een Kind in mijn leven het verschil heeft gemaakt.”

Als ik hem na het gesprek vraag of hij nog wat wil delen, is hij heel duidelijk: “Ik wil gewoon zeggen: bedankt. Bedankt voor alles.”

 


Terug naar overzicht